سپیدار

صد سال به از این سالها!

2007-03-22T04:05:00.000-07:00

امید نداشتم که با سرعت کند اینترنت توی این روزها بتونم بالاخره پست جدیدی اینجا بکارم. اما انگار گوش شیطون کر و چشم شیطون کور موفق شدم. قبل از هرچیز سال نو مبارک. صد سال به از این سالها. البته اگه فکر می کنین که این دیگه آخرشه و از این بهتر نمی تونه باشه واسه تون آرزو می کنم که " صد سال به این سالها".

راستی راستی انگار داره خبرایی میشه. بهاری اومده و زمستونی رفته و دنیایی داره تازه میشه و ... نه! جدی جدی داره اتفاقایی می افته. حقیقت اینه که... آره. داره اتفاقایی می افته. یه زلزلة یزرگ! یه تحول اساسی داره پیش میاد. شاید وقتی سال قبل دعای تحویل سال (رو که خیلی هم دوسش دارم) لحظة سال تحویل زیر لب زمزمه می کردم فکر نمی کردم اینهمه تغییر در طول یک سال قابل انجام باشه. بازم قدرت خدا ... نمی دونم این تغییر و تحول منو با خودش تا کجاها می بره ولی امیدوارم اونقدر دور نشم که امروزم رو از یاد ببرم و خودم رو فراموش کنم. باشه بعدا بیشتر براتون بگم.

یک ترانه، یک پرواز

2006-12-01T12:55:00.000-08:00

شاید اون ویدیو کلیپ (نوانما) ی معروف سامی یوسف رو توی ماه مبارک رمضان که شبی 40 بار (بدون اغراقش میشه 4 بار) از شبکه های مختلف صدا وسیمای نیمه اسلامی مون پخش میشد دیده باشین. منظورم همون نوانمای سانسور شدة "المعلم" هست! نیمی از متن این آهنگ به زبان انگلیسی و نصف دیگه اش عربی بود. جدیدا هم که سی دیش تو بازار اومده و اگه علافه بند (!) باشین می تونین برین دنبالش. متن زیبای این آهنگ که سامی یوسف خونده بود منو وادار کرد که برم و ته و توی بیوگرافی و کاراش رو در بیارم. نتیجة این فضولی رو اینجا می ذارم که شما هم بی بهره نمونین!! اینم بگم که متن زیر خلاصه ایه از اون چیزی که راجع به این خوانندة مسلمان تو دایره المعارف آن لاین wikipedia و سایت خود سامی یوسف اومده. درست و غلطش گردن خودشون!!

سامی یوسف در جولای 1980 (حدودا تیر ماه 1359) در ایران و در یک خانوادة آذری و اهل موسیقی متولد شد. (اما گویا مدت زیادی در ایران زندگی نکرد.) او آموزش موسیقی را از کودکی نزد پدرش آغاز کرد که خود آهنگساز و سرایندة نامدار بین المللی بود. او نواختن چندین آلت موسیقی را زمانی که هنوز کودک بود آموخت. در 18 سالگی جهت آموزش حرفه ای موسیقی به دانشگاه سلطنتی موسیقی لندن وارد شد. صدای دلنشین او در واقع مکمل دانش فراوان او در زمینة موسیقی بود. او حتی با تئوری موسیقی و مقامهای موسیقی ایرانی نیز آشنایی کامل دارد. اولین آلبومش با نام "المعلم" در سال 2003 به بازار آمد. و آلبوم دومش نیز به اسم " مادر من" در سال 2005 انتشار یافت. متن اغلب ترانه های این دو آلبوم حاوی مفاهیم اسلامی و بشردوستانه است و چون بسیاری از این آهنگها به چندین زیان _ انگلیسی، عربی، ترکی و حتی گاه به زبان هندی – سروده و خوانده شدند به سرعت در میان مسلمانان و حتی غیر مسلمانان دنیا محبوبیت یافته است. سامی یوسف در به جا آوردن فرائض دینی و مذهبی نیز فردی کوشا بوده و این موضوع در آوازهایی که به منظور انتقال مفاهیم اسلامی خوانده به خوبی نمود داشته است به گونه ای که هر نوجوان مسلمان با شنیدن این آوازها به مذهب و هویت خود می بالد و احساس غرور می کند.او در بخشی از پیامش که برای هوادارانش در سایت شخصی خود جای داده چنین می گوید: به خداوند قسم احساس غرور می کنم از اینکه عضوی از امتی هستم که معلمش، پیام آورش و راهنمایش محمد مصطفی (ص) است. هنر من، وظیفة من و لذت و خوشی من این است که در کنار شما در راه پرودگار خود خدمتی کرده باشم.

پ.ن. هر چند من خودم از سن نوجوونیم خیلی وقته که گذشته اما حقیقت اینه که اون احساس غرور رو وقتی که کلیپهای "المعلم" و "حسبی ربی" رو می دیدم در خودم احساس کردم. غرور بدون تکبر و بدون احساس بد خودخواهی. اولین چیزی هم که بعد از دیدن این کلیپها به فکرم خطور کرد این بود که چرا هنرمندای میهنی ما کمتر از این کارا کردن؟! چرا زوایای زیبای دینمون رو کمتر به نوجوونها و جوونهامون نشون دادن؟!! آیا جز اینه که خودشون کمتر این زیبائییها رو دیدن و لمس کردن؟!! چطور اون هنر مند زیبایی ای رو بخواد به من نشون بده که خودش ندیده و حس نکرده؟!! چرا ما که ادعا می کنیم کشورمون ام القرای ممالک اسلامیه اینهمه از قافلة تمدن اسلامی عقب موندیم؟!! چرا...

اون روي سكه

2006-11-07T12:30:00.000-08:00

پله همیشه برای بالا رفتن نیست. گاهی با اون نزول می کنی.
دل همیشه جای عشق نیست. گاه هم از نفرت پرش می کنی.
موسیقی همیشه غذای روح نیست. گاهی صدای بلندش باعث میشه فریاد دلت رو نشنوی.
حنجره همیشه برای حرف زدن نیست. گاهی باهاش بغض می کنی.
عینک همیشه وسیله ای برای بهتر دیدن نیست. گاهی چشمهای سرخت رو پشت شیشه هاش پنهون می کنی.
چشم همیشه برای دیدن نیست. گاهی باهاش اشک می ریزی.
همونطور که وبلاگ همیشه جایی برای انتقال تجربه و پندهای اخلاقی و نوشته های ادبی نیست. گاهی دلتنگی هات رو اون تو می ریزی.

ريشه

2006-08-08T09:31:00.000-07:00

اي روشناي خانه بي نور بابا!
غم از وجود نازنينت دور بابا
شاهانه گر بين رفيقانم نشستم
بر پينه دست توأم مغرور بابا...

روزت مبارك!

يك روز‏ ، صد خاطره

2006-08-06T05:22:00.000-07:00

لابلای روزهای تکراری زندگی همیشه روزهايی پیدا میشه که با بقيه فرق داره! اصلا يه رنگ ديگه اس! مثل يه رنگ فسفری شاد لابلای يه عالمه رنگای سفيد يا سياه که خوب جوری تو چشمه!! امروز واسه من يکی از اون روزا بود!
وسطای ساعت کار اداری بود. همزمان چند تا مراجعه کننده داشتم که مشغول جواب دادن و رتق و فتق کاراشون بودم. در همين بين در اتاق باز شد و يه آقای جوون وارد شد. يه مقدار اين پا و اون پا کرد و بعد رفت و رو کاناپه نشست. همکارم رو کرد بهش و گفت: کاری داشتين؟ در خدمتم! جوون جواب داد : ممنون با خانم کار دارم!!
زير چشمی نگاهی بهش انداختم و سری تکون دادم. هر چی به اين حافظة ضعيفم فشار آوردم، طرف رو به جا نياوردم. خلاصه دور و برم خلوت شد و تعارف کردم که بياد رو صندلی کنار دستم بشينه تا ببينم کارش چيه!
گفت: فکر نمی کنم منو به جا بيارين! من حميد م. هستم. همکلاسی سال سوم دبستانتون!!!
اوه خدای من!! اين اسم پشت سرش سی تا اسم و قيافه های بچه گونه و خاطره رو تو ذهنم رج کرد!
صد تا صبح پاييز و راه طولانی مدرسه!!
هزارتا اشک و لبخند!
ميليونها آرزو که به ثمر رسيد و نرسيد!!
خيلی خوشحال بودم. يه جورايی که انگار دوباره بچه شده بودم. از خودش گفت! از کارو باری که توی يه شرکت توريستی بهم زده بود! از خونواده و همسرش!
سراغ بچه ها رو ازش گرفتم! هر کدومشون يه جای دنيا واسه خودشون کاره ای بودن! بهم گفت که من توی خاطرات بچگيش جای خاصی داشتم. مثلا شاگرد زرنگ کلاس!! بچه پررويی که ميکروفن مدرسه واسه مراسم صبحگاه هميشه جلوی دهنش بود! نورچشمی معلما! رفيق بچه های سال بالايی و سال پايينی! دشمن خونی و رقيب سرسخت علی اصغر ر. كه حالا واسه خودش وكيل دادگستري بود!!!
برام جالب بود وقتي كه گفت مصاحبه تلويزيونی 5 ماه پيش منو تو شبکه استانی ديده بوده و خيلی سعی کرده آدرسی ازم گير بياره ولی نتونسته! امروزم اتفاقی با يکی از دوستاش که تو اداره مون کاری داشته سر از اينجا در آورده بود! همين اتفاق سادة همراهی با يکی از رفقاش اونو به اينجا رسونده بود. به جايی که باعث خوشحالی خودش و بيشتر از اون خرسندی من شد.

يادمه توی يادداشتهای يک کتاب جيبی خونده بودم: هر از گاهی از دوستان قديمی يادی کنيد. کسايی که شايد سالهاست سراغی ازشون نگرفتين.
امروز من تأثير خارق العاده اين پيیشنهاد رو با همه وجودم لمس کردم.
بد نيست شما هم امتحان کنين!

مائيم و كهنه دلقي ...

2006-07-03T12:04:00.000-07:00

فاتح شدم!
نگاهم را از تو دزديدم و قلبی که بخشيده بودم را پس گرفتم. حالا در جشن باشکوه تنهايي ام فراموشت می کنم.
سکوت می کنم تا روياهای آلوده ات، آشفته نشوند. می گذارم با همه کودکی ات دنيا را از دريچه کوچک چشمانت ببيني و واقعيت همانی شود که فکر می کنی!
نه! من اشتباه نکردم اگر يك روز به سلامی پاسخ دادم که لحن تازه صميميت داشت و مرا به ياد زلالی پاکترين چشمه ها انداخت. مغبون نبودم اگر دستی را در دستانم فشردم که گمان می کردم گرمايي از رفاقت در خود دارد. گناه نكردم اگر دل بر دلي بستم كه هواي پريدن داشت.
تنها اشتباه من اين بود که " خواب سرچشمه را در خيال پياله می ديدم."
تو پرواز را در هواي بسته قفس مي خواستي و من در آسمان.
تو به ماهيهاي كوچك حوض غذا مي دادي و من به ماهيهاي اقيانوس حسادت مي كردم.
تو گلها را در گلدانهاي كوچك پشت پنجره دوست داشتي ولي من برايت از دشتهاي بابونه و شقايق وحشي مي گفتم.
حقيقت آن بود که با همه بزرگی، کوچکتر از دنيای کوچک من بودی!پيراهنی که از صداقت و يكرنگی در رويا برايت بافته بودم چندان برازنده ات نبود.
با اينهمه رفيق! از بين اينهمه بهانه، متهم کردن بهانه خوبی نبود برای گذاشتن و رفتن.
فراموش نکن قشنگترين و خوش ترين خاطره ها با تلنگری از اتهام فراموش می شوند. صورتی ها خاکستری می شوند و رنگ می بازند. اتهامي كه از جانب دوست باشد ديگر حتي رمقی برای دفاع در تو نمی گذارد. آنوقت در لاک تنهايي خودت فرو می روی و سکوت را به همه گفتنی هايي که بايست گفته شوند ترجيح می دهی .
حالا تو همان قاضی ای هستی که در محکمه ات‏، متهم بی دفاع به دار می رود.
تو از خط پايان گذشتي! تبريك!
اما آنكه فاتح شد من بودم.

باران كه در لطافت طبعش خلاف نيست

2006-05-30T12:09:00.000-07:00

توي كتابخونه دانشكده نشسته بودم و مشغول خوندن يه كتاب بودم كه دكتر از در اومد تو. جز من و مسئول كتابخونه هيچ كي اونجا نبود. دكتر يه راست اومد سراغم و كتابي كه دستم بود رو برداشت و نگاهي بهش انداخت. يادم نيست چه كتابي بود. ولي يادمه بعد از ديدنش ازم پرسيد كتاباي خليل جبران رو خوندي ؟ من تا اون روز اسم جبران و حتي كتاب معروفش، پيامبر (The proft) رو هم نشنيده بودم!! گفتم نه! گفت من متن اصلي اين كتابو دارم ولي تا حالا ترجمه جالبي ازش پيدا نكردم. از خوندن متن اصليش بيشتر لذت مي برم. بعدها من تو نمايشگاه كتاب ترجمه اي از كتاب پيامبر رو از دكتر الهي قمشه اي پيدا كردم كه باعث شد هم خودم با اين كتاب خوندني آشنا بشم و هم اون كتاب رو به دكتر هديه بدم.
حالا 6 يا 7 سال از اون روزا مي گذره. اگه تا الان شما هم اين كتاب رو نخوندين توصيه مي كنم توي اولين فرصت اين كار رو بكنين. اگه خوندين پيشنهادم اينه كه حتما بازم مرورش كنين. چون اين كتاب از اون كتابايي كه بايست هر چند وقت يه بار به سراغش برين تا مفاهيم عميقش ملكه ذهن و روحتون بشه. بايد باهاش زندگي كنين تا تجربه شيريني از لحظه هاتون داشته باشين. اگرچه دوست دارم مطالب اين وب لاگ بيشتر از نوشته هاي خودم باشه نه حرفاي ديگران؛ اما دلم نمياد ازآوردن بخشي از اين كتاب توي اين صفحه صرفنظر كنم. اونو تقديم مي كنم به برادرم حامد كه رسم بخشايش رو به من يادآوري كرد و باعث شد امشب من يه بار ديگر توصيه هاي پيامبر رو در مورد بخشيدن مرور كنم. اين متن ترجمه ايه از مهدي قرباني. انتشارات بديهه:
هستند كساني كه اندكي از انبوه دارايي شان را مي دهند، آن هم براي معروف شدن. و اين خواهش پنهاني، بخشش ايشان را آلوده مي سازد.
هستند كساني كه اندكي دارند، اما همه آن را مي بخشند. ايشان به زندگي و بخشايندگي زندگي ايمان دارند و خزانة ايشان هرگز تهي نخواهد شد.
هستند كساني كه با لذت مي بخشند، و آن لذت همان پاداش ايشان است.
و هستند كساني كه با درد مي بخشند، و آن درد همان تعميد ايشان است.
و هستند كساني كه بدون درد مي بخشند و در جستجوي لذت نيز نمي باشند و حتي به فكر ثواب هم نمي باشند. ايشان چنان مي بخشايند كه گياه پروانش (مورد سبز) در آن دره دور دست عطر افشاني مي كند. از ميان دستان ايشان است كه خدا سخن مي گويد و از پشت چشم ايشان است كه او به زمين لبخند مي زند.
...
و آيا چيزي وجود دارد كه تواني از بخشيدنش دريغ كني؟
و هر آنچه تو داري روزي بايد بخشيده شود؛ پس حالا ببخش كه فصل بخشش از آن تو باشد نه ميراث خواران تو.
تو اغلب مي گويي : ” من خواهم بخشيد، اما به او كه سزاوار باشد.“
درختان باغ ميوة تو اينگونه نمي گويند. گله هاي چراگاه تو نيز چنين نمي گويند. آنان مي بخشند زيرا كه ممكن است زندگي كنند، زيرا نگه داشتن نابود شدن است.

ماه محبوب من

2006-04-20T11:29:00.000-07:00

ارديبهشت نزديك است و من به يمن قدوم ماه محبوبم، مثل كودكيهاي بازيگوشم ومثل سال قبل و سالهاي قبل، ترانه محبوبم را زمزمه مي كنم:

ارديبهشت نزديك است
سالگرد سبز آن ترانه سرخ
كه در خواب روياهاي من نطفه بست
و در شب باشكوه چشمان تو زاد

يادت مي آيد چقدر شبيه شكل هم بودند؟
شعرهاي من و چشمهاي تو
آنقدر كه طيران واژه ها
از لب بام لب هاي لال من
با بال بال پلك هاي نرم تو
پرواز پروانه ها را در باغ تداعي مي كرد
يادت مي آيد تو به من گفتي:
واقعا شعرت شنيدن دارد
و من به تو گفتم:
نه آنقدر كه چشم تو ديدن دارد
و هر دو بر اين قافيه خنديدم

واينك ارديبهشت نزديك است
به زادروز آن ترانة سبز
برايم پيراهني بفرست
به رنگ دقايق بي قرار‏، در حوالي ساعت پنج عصر
به سادگي سه شنبه اي از ارديبهشت سبز سال پيش
وبه بوي كوچه اي گنگ و گيج، از دود عود و از عطر نسيم
بعد از آني كه در خيال خويش
از ميان آن گذشته باشي

ارديبهشت نزديك است
ارديبهشت....

تلنگري بر ”همان گناه هميشه – بهروز ياسمي“

نقطه سر خط...

2006-03-21T01:36:00.000-08:00

يادداشت ديرهنگام

2006-03-08T07:35:00.000-08:00

...!!! چه بگويم؟! سخني نيست

What can I say?

There isn't any thing for talking!!

Iraq-Baghdad عراق - بغداد

Afghanistan افغانستان

‍Palestin فلسطين

At the begining of a cold season!

2006-01-01T07:46:00.000-08:00

اينك منم....

زني تنها

در آستانة فصلي سرد

در ابتداي درك هستي آلودة زمين

و ناتواني اين دستهاي سيماني ...

(فروغ)

Now... This is me

An alone woman

At the begining of a cold season

(Forogh)

سلام بر غزل!

2005-12-19T09:58:00.000-08:00

به روزهای طلایی به آفتاب سلام

به مثنوی به ترانه به شعر ناب سلام ...

زیر باران

2005-11-21T03:38:00.000-08:00

امشب می خواهم شاگرد اول کلاس تو باشم. می خواهم تمام عاشقانه های تمام کتابهای زمین را از بر کنم تا در گوشت آهسته آهسته برای دلت بخوانم. بخوانم و تو باز مثل هميشه فراموشش كني.
حواست نيست. دوباره غرق نمي دانم چه شده اي. در لاكي كه نمي دانم كجاست فرو رفته اي. سكوتت همه اينها را به من مي گويد. تو سكوت مي كني. همان سکوتی که آدم را یاد رازقی ها می اندازد. سکوت می کنی اما سكوتت حتي به من مي گويد كه دوستم داري.
باران می گیرد.
می نشینم پای همین پنجره که رو به خیابان آنسوتر باز شده و یکی یکی تمام دانه های باران را می شمارم. چه لذتی دارد شمردن دانه های یکریز باران! اصلا هرچه شدیدتر بزند بهتر! اینها علائم یک بیماری ناآشنا نیست. باور کن! اینها نشانه های یک دوستت دارم آشناست.
باور کن ...اصلا باشد برای بعد. بعد از آن که تمام عاشقانه های تمام کتابهای زمین را از بر شدم.

اندر رویت شدن هلال ماه

2005-11-05T03:54:00.000-08:00

بالاخره ماه در اومد و عيد شد . اما عجب قصه اي داشت اين در اومدن و در نيومدن ماه!!
طبق معمول روزاي آخر ماه رمضان، نقل بحث همة محافل اين بود كه بالاخره ماه كي در مي آد؟!! چهارشنبه ؟ پنج شنبه؟ يا جمعه؟!!
(خدمت شمايي كه 50 سال بعد دارين اين متن رو مي خونين عرض كنم كه همونطور كه از تاريخ بالاي اين نوشته مشخصه جدي جدي ما تو هزارة سوم زندگي مي كنيم!!!!)
شب جمعه توي گشت و گذار اينترنتيم به صورت كاملا اتفاقي متوجه شدم ظاهرا بعضي از آقايون مراجع پنج شنبه رو عيد اعلام كردن. خوشبختانه شانس آوردم اسم مرجعي كه من ازش توي چيزايي كه عقلم به جايي قد نمي ده تقليد مي كنم بين اسامي اون آقايون نبود.
باز هم بايد تبريك گفت به رسانه هاي گروهي و شبكه هاي اطلاع رساني به ويژه صدا و سيماي عدالت پيشه، كه در انجام وظايفشون از كوچكترين غفلت و سنگ اندازي و سياست بازي اجتناب نكردن!!! كسي نيست كه بگه تا كي بايد حرمت مردم بازيچة سياست آقايون باشه؟!
حقيقت اينه كه هنوز خيلي از آدماي دور و برمون كاري به كار انجمن علوم و اظهار نظر موسسة ژئوفيزيك ندارن و فقط و فقط گفتة مرجعشون واسه شون برهانه! طبيعيه كه همة اونا به اينترنت دسترسي نداشتن كه بخوان مثل من اتفاقي هم که شده از جريان سر در بيارن. يا نه! اصلا گيرم كه همه شون از اون كله كامپيوتريهاي با اصل و نصب هم باشن ولي مي دونين كه اين امكان وجود داشته كه قبل از غروب آفتاب روز پنج شنبه سراغ شبكه نرفته باشن .( مي دونين كه؟ روزه داشتن تو روز عيد فطر عمل حرامه! ) كاشكي يكي باشه كه تكليف اين آدما رو روشن كنه و بگه گناهي كه كردن به گردن كيه!!
فکر نمی کنین شانس آوردیم که خدامون خیلی بیشتر از خیلی زیاد الرحم الراحمینه؟!

اهل آسمان! سلام.

2005-11-03T09:50:00.000-08:00

پاییزانه

2005-10-20T09:50:00.000-07:00

مي دانم! كوتاهي هم حدي دارد و مهرباني هم رسمي. سر به هوا بودن آخر چقدر؟!! مگر مي شود آنقدر سر به هوا باشي كه به اين سن و سال جايي گم شوي و نداني كجا؟! چیزی نمانده از مهر مهربان. ولی تو هنوز مثل كودكيهاي بازيگوشت مانده اي و امروز و فردا مي كني تا پيدا شوي و به قول دل شعر نديده ات منتظر مي ماني تا لحظه ها آمادة پذيرش تو شوند. لحظه ها مي آيند و روز مي شوند. روزها به چهرة مات و مبهوتت پوزخند مي زنند و مي روند. و تو مي ماني و كاغذهاي سفيد بي خط. حالا ديگر خودكار آبي ات هم از تو نا اميد مي شود.
اما باور كنيد گمشده ام. گم شده ام آن هم در اين روزها و شبهاي مبارك كه زمان يافتن و يافت شدن است. من جايي كه نمي دانم كجاي اين ناكجا آباد گم شده ام. رها شده ام. گيجم. مبهوتم.
گاهي برگهاي گذشته را مي آورم كنار دستم مي نشينم و خط به خطشان را مي خوانم. بلكه دوباره پيدا شوم. اما هر چه بيشتر مي خوانم و مرور مي كنم انگار گم تر مي شوم و گيج تر.
پا پس مي كشم از هر چه كه دچارم سازد. نوشتن را مي گذارم براي بعد...

روي كاغذ مجازي مقابلم خيره مي شوم و دل دل مي كنم از گفتن ها و نگفتن ها.
نه! من نه ديگر شعر مي نويسم و نه ديگر عاشق مي شوم.
نامة كاغذي مي نويسم سالي يكبار براي يكي كه فقط يكي است.
يك شب قصد كردم ”وان يكاد“ بنويسم با خط خودم روي يك تكه كاغذ كوچك، با همين خودكار آبي، و هديه دهم به كسي، اما نشد!
اين شبها، اين شبهاي مهربان، اين شبهاي پرقدر و فرشته خيز كه همه جاي زمين ستاره باران است و باراني، كه همه قلبشان را به آسمان مي دهند و شبها خواب چيدن ستاره و حوض فيروزه با ماهي هاي قرمز مي بينند، من بختك مي شوم و خوابهاي آشفته دارم. چه صداي نابهنجاري دارد اين باد شبانه وقتي با لج به پنجره هاي معصوم مي كوبد.
نه!
من ديروقتي است كه نه ديگر شعر مي نويسم و نه درگير مي شوم. فقط مرور مي كنم خط به خط خودم را از اول به آخر و دوباره از همان آخر شروع مي كنم به اول! و پايان همة اين رفت و برگشت ها به هيچ مي رسم!!
هوس دريا مي كنم. دريا در پاييز رنگ خوشرنگي دارد. رنگي كه انگار در همه رنگها رنگ باخته!!
هوس دريا دارم.دريا با موجهاي بلند و هوای خاکستری. با همان بوي هميشگي. با ساحل ماسه اي. با بادي كه بيايد و به صورتم بزند. و من كه چشمم خيس مي شود بازوانم را دور خودم حلقه كنم و بگويم: چه سوزي دارد اين هوا!!
راستی چه سوزی دارد این هوا...

مسافر

2005-09-19T06:39:00.000-07:00

یک نفر میاد
که
من منتظر دیدنشم

...

2005-09-01T06:43:00.000-07:00

چه ساده دل بودی
که ساده، دل دادی

شبهاي حافظانه، روزهاي فروغي

2005-08-16T10:12:00.000-07:00

اين روزها و شبها، شبهاي حافظانه دارم و روزهاي فروغي!

ترسم كه اشك در غم ما پرده در شود
وين راز سر به مهر ...

يك نفر مياد كه من منتظر ديدنشم
يك نفر مياد كه من ...

سحرگاه امروز بود؟! نه ... فكر كنم دو روز پيش ... يا شايدم جمعة قبل ... اصلا نمي دونم كي، اما انگار صداي بال پري شنيدم . صداي پر زدن فرشته!!
ديشب صدايي از سر صداقت گفت: سلام
فهميدم اونكه شنيدم رويا نبود.
من در جشن باشكوه فرشته ها مهمان شده بودم.
چقدر دلم مهموني دريا رو مي خواد.

شهر من

2005-07-21T11:17:00.000-07:00

مي خواستم بگم ... هيچ چي ...!!

آباد باش اي ايران

2005-06-15T13:35:00.000-07:00

سخته وقتي دلت با پاهات همراهي نمي كنه! مي خواي قدم برداري اما نمي توني! مثه بختك مي مونه كه مي افته به جونت و ناي نفس كشيدن رو ازت مي گيره!!
سخته!
چقدر دوست داشتم منم مثه بعضي از اينايي كه دور و برم مي بينم يا نه .... مثه همين 8 سال پيش خودم يا اصلا همين چهار سال پيش اونقدر شور و هيجان داشتم كه صبح جمعه پا مي شدم شناسنامه م رو ورمي داشتم مي رفتم به اوني كه انتخاب كرده بودم – به منتخب خودم – اوني كه راجع بهش مطالعه كرده بودم و نسبتا مي شناختمش راي مي دادم. چقدر دوست داشتم دوباره اون حس قشنگ فرزند ايران بودن رو پيدا مي كردم و تو دلم مي گفتم : آباد باش، اي ايران! آزاد باش ، اي ايران! از ما فرزندان خود، دلشاد ....

ولي وقتي بر مي گردم و به هشت سال گذشته نگاه مي كنم و هيچ اتفاق پرنگي رو نمي بينم از خودم مي پرسم چي فكر مي كردي؟ چي شد؟!!
سه ماه اول بعد از دوم خرداد 76 امكان نداره از يادم بره! دنيا اصلا يه جور ديگه شده بود. زمين و آسمون صورتي خوشرنگ بود. يه اميد تازه، يه شادي وصف ناپذيرهمه جا توي همة چهره ها موج مي زد. همه به انتخابشون افتخار مي كردن. همه به خودشون آفرين مي گفتن. من و همة اونا به انتخابي كه كرده بوديم مي باليديم.
اما امروز من با يه علامت سوال بزرگ توي چشمام به اون روزا نگاه مي كنم و بعضي از همونا اصلا چشماشونو مي بندن كه چيزي رو نبينن و بعضي ديگه هم روشونو بر مي گردونن به يه سمت ديگه!

نه! دوست ندارم سياه بگم و سياه بنويسم. مي ترسم يه 16 ساله، يكي كه اول راهه ، يكي كه هنوز تصميمش رو نگرفته و مردده اونا رو بخونه و نگاهش دودي بشه!!!

باور كنيد گاهي اوقات تصميم به تصميم نگرفتن هم تصميم سختيه!!
با اينهمه هنوزم مي خونم: آباد باش اي ايران، آزاد باش اي ايران (هر چند مي دونم از داشتن فرزندي مثل من چندان دلشاد هم نيستي!!)

انتظار

2005-06-02T00:19:00.000-07:00

اقاقیا یا سیاست خصوصی سازی !!

2005-05-05T21:23:00.000-07:00

اصلا مگه من چه کاره بودم؟ مگه اختیاری داشتم؟ مگه می تونستم بگم نه! بگم من نمی کنم چون اعتقادی به این کار ندارم؟ اصلا مگه اون وسط عددی بودم من؟ مگه حق اظهار نظری داشتم؟ خب حالا چرا باید وجدان درد داشته باشم؟ اصلا من نبودم یکی دیگه! فرقش این بود که با نه گفتن من، چیز به این کوچیکی واسه م گرون تموم می شد؟
کوچیک ؟!!.... واقعا کوچیکه؟! دهها نفر دارن آب باریک زندگیشون رو از دست می دن. داره زندگیشون از این رو به اون رو می شه. هر کدوم اونا همسری دارن و بچه هایی که اونام چشمشون به همون یه قرون دو زار آخر ماه باباهه بوده! که حالا با سیاست خصوصی سازی دارن همین یه نمه دلخوشی شون رو از دست می دن! اسمش شده بازخرید خدمت اونم داوطلبانه!! اما چه داوطلبانه ای ی ی ی ی ی ی!!!!

اما مگه من کجای این سیاستم؟! آخه من که نه تصمیم گیرنده ام و نه حتی می شه گفت مجریش! اون ته مها می شم یه اهرم کوچیک که اگه نباشم خیلی خیلی خیلی های دیگه هستن! اصلا چیزی به من بند نیست! مگه غیر از همدلی کار دیگه ای می تونم بکنم؟! همه تصمیما گرفته شده! همه چی تموم شده اس!
حالا اگه وقتی بهم بگن حکمای بازخریدی رو بزن گیرم بگم نه ، بگم اعتقادی به این کار ندارم به ریشم نمی خندن؟!! نمی گن آخه تو مگه کی هستی؟ اصلا مگه هستی ؟!!

می دونی حالا چی می شه؟! باباهه اگه خیلی همت داشته باشه و اگه از قبل زمینه دودجات و منقل نشینی نداشته باشه و پوله رو هپلی هپو نکنه با این چند میلیون رقم بازخریدی ای که بهش می رسه یه چهار چرخه میندازه زیرپاش و صبح تا شب تو جاده از اینور به اونور می ره! می شه مسافرکش... نه ببخشید... راننده!! بگذریم از اینکه شبا دیروقت خونه میاد و بچه ها دیگه بابا رو نمی بیننش! آخر ماه چی دست بابا رو می گیره؟ یه چیزی تو همون مایه های وقتی که اداره بوده با این تفاوت که نصفشو باید صرف استهلاک چهار چرخه کنه!!
حالا می خوایم با این سیاست چه گلی به سرمون بزنیم؟!! حقیقت اینه که گل اصلی رو به سر کارفرمای بخش خصوصی می زنیم! با چند تا نیروی گوش به فرمان توی مثلا مزایده قبول می شه و کارا رو دست می گیره! با رعایت حداقل حقوق 125 هزار تومن(کمتر یا بیشتر) در ماه برای کارکناش!! اما ... اما بد نیست پای حرفا و در دلای اون بیچاره های گوش به فرمان هم بشینیم. مدرکش لیسانس روانشناسیه اما حالا داره کار تایپ انجام می ده!! می گم چقدر می گیری؟ می گه تو قرار داد که 125 هستش اما ما توافقی 60 تومن بیشتر نمی گیریم!!!
عجب توافقی !!! توافق از روی ناچاری !!

نمی دونم... واقعا موندم. دیگه نمی دونم چی درسته چی غلط! نمی دونم کی راست می گه کی دروغ!! اما می دونم بعضی تصمیما فقط یه تصمیم نیستن!! یه انقلابن! انقلاب به معنی واقعی کلمه! یه دگرگونی اساسی که خیلی از زندگیا رو ممکنه زیر و رو کنن!
راستی اون درخت اسمش چی بود؟ آهان اقاقیا!! تو بهار گلای خوشه ای قشنگی داره اما امان از دست تیغاش!!

پ . ن : یاد حرفای مجری برنامه تلویزیون می افتم که می گفت کارگری گفته نمی تونه واسه بچه ش که ازش توت فرنگی خواسته بوده حتی نیم کیلو از اونو بخره!! وقتی 80 درصد ثروت ملی در اختیاز 20 درصد جامعه باشه اگه غیر از این وضعیت بود باید تعجب می کردیم!

ميراث

2005-04-12T13:35:00.000-07:00

حوّا نيز مي توانست نبيند
اما ديد!
مي توانست هيچ نپرسد
اما پرسيد!
مي توانست عبور كند از درخت سيب
اما ...
من دختر خلف اويم

قدسي قاضي نور

سیزده نحس یا سیزده خوش یمن؟!!

2005-04-02T00:30:00.000-08:00

سالهای ساله که ما ایرانیا این روز سال رو می زنیم به دل طبیعت و خوش می گذریم یا حتی اگه مجبور باشیم تو خونه بمونیم (مثل ما که امروزو نتونستیم بزنیم بیرون) حواسمون هست که امروز چه روزیه. سیزدهیم روز فروردین یا همون سیزده بدر.
راستشو بخواین من همیشه به نحس بودن عدد 13 شک داشتم! واسه همین امروز تو گوگل دنبال تاریخچه این روز می گشتم که به مطالب جالبی رسیدم.

اما بهترین مطلب رو از خبرگزاری مهر خوندم که قسمتی از اونو اینجا میارم:

در زمینه پیدایش نام" سیزده به در " در میان آثار به جا مانده از گذشتگان اتفاق نظر محسوسی به چشم نمی خورد، ولی باید اذعان داشت که روز" سیزده به در" دارای جایگاه خاص تاریخی درمیان اهالی ایران زمین بوده است تا آنجا که در زمینه تبار شناسی "سیزده به در" باید به اساطیر قدیمی بر جای مانده در ایران رجوع کرد .

در اساطیر ایران، عمر جهان هستی 12 هزار سال پیش بینی شده است. پس از این دوره جهان بسته می شود و انسانها که وظیفه شان ، جنگ علیه اهریمن است، با سپری شدن این 12 هزار سال و ظهور سوشیانس ( ناجی موعود ) سر انجام به پیروزی و ظفر می رسند .
به نظر می رسد ، عدد 12 از بروج دوازده گانه گرفته شده باشد. که آگاهی نسبت به آنها نشان از وسعت دانش علمی ایرانیان در آن زمان در علم ستاره شناسی داشته است .

به این ترتیب ، در تقویم ایرانی ، نخستین دوازده روزسال ، "جشن زایش انسانها"، تمثیلی از12 هزار سال زندگی و نبرد با اهریمن است و روز سیزدهم تمثیلی از هزاره سیزدهم و آغاز رهایش از جهان مادی است. به همین دلیل نیز ، روز سیزدهم که در واقع نمادی از زندگی انسان ها درپردیس است ، متعلق به ستاره باران انگاشته می شد ، زیرا نزول باران بهاری باعث سر سبزی و طراوت زمین شده و نمایه ای از بهشت را بوجود می آورد . این اعتقاد در ایران باستان موجب می شد ، سیزدهم نوروز ، روز ویژه طلب باران بهاری برای کشتزارهای نودمیده، انگاشته شود .
در این روز ، از دیر باز مردم ایران به دشت و صحرا می رفتند تا با شکست دیو خشکسالی ، گوسفندی برای فرشته باران ، قربانی و بریان کنند تا این فرشته کشت های نو دمیده را از باران سیراب کند. "

اگه شما هم علاقه مند به این موضوع باشین می تونین بقیه ش رو از آدرس زیر بخونین!
http://www.mehrnews.ir/fa/NewsPrint.aspx?NewsID=67615

جالبه که همه ما یکی از قشنگترین خاطرات سالمون رو از همین روز داریم اما بازم معتقدیم 13 عدد نحسیه!!

تبریک

2005-03-20T08:53:00.000-08:00

بهار و گل طرب انگیز گشت و توبه شکن
به شادی رخ گل بیخ غم ز دل برکن